De invloed van IAO-beginselen op de ontwikkeling van het vakantierecht

Abstract

De Nederlandse Vakantiewet moest in 2011 aangepast worden als gevolg van het Schultz-Hoff e.a.-arrest van het Hof van Justitie. Ook nadien was het vakantierecht geen rustig bezit, zoals onder meer blijkt uit verschillende recente uitspraken van kantonrechters. Zowel de rechtspraak van het Europese Hof van Justitie als de BW-bepalingen zijn geïnspireerd door IAO-beginselen. Ze werden echter op verschillende wijze toegepast. In dit artikel wordt beschreven op welke wijze de IAO-beginselen het Nederlandse vakantierecht hebben gevormd. Daarna wordt de toepassing van IAO-beginselen door het Europese Hof onderzocht. Hieruit blijkt dat de summiere wijze waarop de Arbeidstijdenrichtlijn het recht op vakantie regelt, het gebruik door het Hof van IAO-beginselen verklaart. Ook verklaart de wijze waarop de richtlijn het vakantierecht regelt, waarom het Hof aan de IAO-beginselen een eigen invulling heeft gegeven. Bij de in dit artikel voorgestelde EU-vakantierichtlijn is dit inzicht van belang. Ook op de kortere termijn kan de Nederlandse wetgever een aantal knelpunten verlichten.