Huur en faillissement

Abstract

Wie in de situatie komt te verkeren dat hij of zij heeft opgehouden te betalen zal failliet verklaard worden (vgl. art. 1 Fw). Vereist is dat hij ten minste twee schuldeisers onbetaald laat, waarvan één met een opeisbare vordering. Niet doorslaggevend is of de schuldenaar al dan niet voldoende verhaal biedt, maar of de schuldenaar niet kan of niet wil betalen. Er moet daarbij wel sprake zijn van een `toestand dat de schuldenaar is opgehouden te betalen’ en dat duidt op een zekere tijdsduur. Het betekent dat degene die vergeet de maandelijkse huur over te maken niet direct failliet wordt verklaard. Is er sprake van een faillissement dan verliest de failliet de beschikking en het beheer over zijn vermogen (art. 23 Fw) en treedt de door de rechtbank benoemde curator in zijn plaats als procespartij (art. 14 en 25 Fw.) Blijkens art. 24 Fw is de boedel niet aansprakelijk voor na de faillietverklaring ontstane verbintenissen van de schuldenaar, tenzij de boedel is gebaat. Zou de failliet een lot in een loterij kopen, dan kan de curator daar `een streep door halen’, maar valt er een substantiële prijs op het lot, dan zal de curator de prijs dankbaar in ontvangst nemen. Omdat het faillissement is te beschouwen als een beslag op het gehele vermogen en daarbij niet past dat er individuele schuldeisers zijn die via beslag verhaal proberen te nemen, houdt art. 33 lid 2 Fw in dat gelegde beslagen vervallen.2 Een faillietverklaring heeft in beginsel geen gevolgen voor de bestaande wederkerige overeenkomsten, maar in art. 39 lid 1 Fw3 is een uitzondering opgenomen op zowel art. 37 Fw4 als de huurbeschermingsbepalingen en de huuropzeggingsbepalingen uit titel 7.4 BW voor het geval de huurder failliet gaat.5 In het navolgende wordt aandacht besteed aan kwesties die ons de afgelopen jaren op het vlak van huur en faillissement bezig hielden en waarin de Hoge Raad uiteindelijk de knoop doorhakte.