Literatuur als bron: bij wijze van inleiding

Abstract

De vijf bijdragen aan dit dossier vormden het onderwerp van een levendige en vruchtbare discussie tijdens de sessie ‘Literatuur als bron: New Historicism en discoursanalyse’ van het Cross-over congres dat op vrijdag 19 januari 2007 aan de Universiteit van Amsterdam plaatsvond. Vertrekpunt van de sessie was een stuk van mijn hand dat in Spiegel der Letteren werd gepubliceerd onder de titel ‘In denkbeeldige tegenwoordigheid: naar een New Historicism in de Lage Landen?’ [7] Directe aanleiding van die publicatie was het in 2004 verschenen themanummer van het Tijdschrift voor Nederlandse Taal- en Letterkunde over de toekomst van de literaire Neerlandistiek.[1] Daarin stond zoals bekend de verzuchting centraal dat de letterkundige Neerlandistiek (de historische zowel als de moderne) aansluiting dreigde te missen bij een aantal vooraanstaande ontwikkelingen in de internationale literatuurwetenschap. Wat in het bijzonder de historische letterkundige Neerlandistiek betreft, was de vraag (tot twee maal toe gesteld in het bewuste nummer van TNTL) die naar de aansluiting bij het New Historicism, de cultuurhistorische leespraktijk die de voorbije decennia vooral in het Angelsaksische taalgebied dominant is geworden.