De theologische achtergrond van het beeldenverbod in de protestantse traditie

Abstract

Sinds de reformatie wordt de protestantse identiteit volgens de gangbare historiografie bepaald door een uitdrukkelijke afrekening met en zelfs vernietiging van de middeleeuwse beeldcultuur en de daarmee verbonden rituelen. Volgens vooral protestantse geschiedschrijvers plaatsten de reformatoren met hun sola scriptura (alleen de Schrift) God en de bijbel weer in het middelpunt van de religie. Zij braken radicaal met alle beeldendienst en zuiverden het geloof van allerlei ingeslopen wantoestanden. In deze optiek werd de middeleeuwse vroomheid beschouwd als een "visuele" aangelegenheid, terwijl het protestantisme in zijn geheel getypeerd werd als een "auditieve" en "verbale" cultuur.