De commissie Dijsselbloem en de ideologie van het wat en het hoe: Een voortzetting van de discussie over het rapport van de commissie Dijsselbloem

Abstract

In het vorige nummer van Pedagogiek schreef Wiel Veugelers een commentaar op het rapport Dijsselbloem over onderwijsvernieuwingen en de discussie die naar aanleiding van dit rapport is gevoerd. Veugelers kwalificeerde het rapport als een toonbeeld van tunnelvisie, waarin andere geluiden dan die van de rapporteurs worden genegeerd, bovendien de waan van de dag de boventoon voert en men zich onvoldoende op wetenschappelijke kennis baseert. Veugelers illustreert zijn kwalificaties onder meer door te verwijzen naar de ontwikkeling van het leraarsberoep. Hij beargumenteert dat het beroep is gedeprofessionaliseerd door mechanismen als marktwerking en daaruit voortvloeiend autonomie- en schaalvergroting. Waar de commissie de regie binnen de klas weer in handen wil geven van de leraar, is het resultaat van het voorgestelde beleid een nog sterkere en dicterende rol van schoolbesturen en managers. Volgens Veugelers worden de pijlen van de commissie te veel gericht op de pedagogisch-didactische inrichting van het onderwijs en te weinig op beleid dat gericht is op zoveel mogelijk efficiency, aansturing, ‘targets’ en controle.