Intuïtieve syllabificatie bij kinderen : een optimaliteitsmodel

Abstract

Deze bijdrage beoogt een theoretische interpretatie van experimenteel onderzoek door Gillis en De Schutter (1996) naar intuïtieve syllabificatie bij Nederlands-lerende kinderen. Volgens Gillis en De Schutter (hierna: G&S) volgt syllabificatie bij kinderen grotendeels universele principes, zoals het Maximale Onset Principe, maar laat tevens een (naar G&S aannemen) taalspecifieke fonologische beperking zien, Bimorische Minimaliteit (Kager 1989), die mogelijk samenhangt met het Nederlandse spellingsbeeld. G&S concluderen op basis van experimenten met 5- en 8-jarigen dat deze beperking variabel en zacht is, en in sterkte toeneemt tussen het vijfde en achtste levensjaar.