De rol van de leidende partij in het kader van een meerpartijenovereenkomst: zoektocht naar de gepaste juridische kwalificatie

Abstract

Napoleon liet zijn Burgerlijk Wetboek anno 1804 nog opstellen op basis van tweepartijenovereenkomsten. Anno 2009 is de realiteit veel complexer geworden. Meerpartijenovereenkomsten, dat wil zeggen overeenkomsten waarbij meer dan twee partijen betrokken zijn, zijn niet meer weg te denken uit onze samenleving. Kredietverlenende banken, onderzoekers, ondernemingen, verzekeraars en patenthouders poolen in een consortium teneinde expertise te bundelen en kosten en risico’s te spreiden.

Zo’n meerpartijenovereenkomst geeft aanleiding tot tal van ‘breinbrekers’. Zo wordt er vaak één ‘leidende partij’ aangeduid om de overeenkomst intern te coördineren en om extern als contactpersoon te fungeren. De verantwoordelijkheden van deze partij zijn veelomvattend. Ze bestaan onder meer uit het opstellen van een offerte, het sluiten van de overeenkomst, de coördinatie van de uitvoering van het project en van de betalingsstromen, onderhandelen over betalingsuitstel en als contactpersoon fungeren richting pers en media.

Ilse Samoy, gasthoogleraar op de wisselleerstoel van het Tijdschrift voor Privaatrecht bij het departement Rechtsgeleerdheid, zal in haar oratie aanduiden welke juridische constructie het meest aangewezen is om vorm te geven aan de rol van deze leidende partij.