Conserveren is vooruitzien. Creatief samenwerken binnen Europa

Abstract

Op conserveringsgebied geldt dat een nationale oriëntatie onontkoombaar is. De zorg voor cultureel erfgoed wordt primair gezien als de eigen verantwoordelijkheid van de afzonderlijke staten. Dit betekent ook dat het geld uit de nationale pot moet komen. In programma’s van de Europese Commissie wordt de term ‘Europese cultuur’, als iets gezamenlijks van alle lidstaten, zorgvuldig vermeden: officieel bestaan alleen de culturen van de afzonderlijke Europese staten. Het Raphael Programma van de Europese Unie voor het behoud van cultureel erfgoed, noemt expliciet het bevorderen van die diversiteit als doelstelling. Ook het voorstel voor een nieuw Europees cultuurprogramma, Culture 2000, legt daar de nadruk op. Geruststellend als dit mag klinken voor hen die een grijze Europese eenheidscultuur vrezen, betekent het wel dat de grootste geldschieter van Europa zich in de financiering van culturele projecten nogal wat beperkingen oplegt.