Moeilijke gevoelens in de participatiesamenleving: de verhalen achter zorg, vragen en zorg bieden

Abstract

De gevoelens rond hulpvragen en hulpgeven zijn veel ingewikkelder dan het beleidssprookje rond de participatiemaatschappij suggereert. Daarom is het belangrijk dat hulpverleners niet een-op-een meegaan in de beleidslogica, noch in de vraag van hun cliënten, maar wel proberen een werkbare oplossing te vinden. Margo Trappenburg is hoofddocent bij Bestuurs- en Organisatiewetenschap aan de Universiteit Utrecht en bijzonder hoogleraar Grondslagen van het maatschappelijk werk (vanwege de Marie Kamphuis stichting) aan de Universiteit voor Humanistiek. Het beleidsmatige verhaal over de omslag van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij ziet er ongeveer zo uit. Leest u even mee in figuur 1? In de verzorgingsstaat (middelste hokje, met nummer 1) zorgden mensen niet meer voor elkaar. Kwetsbare mensen werden opgenomen in instellingen: in psychiatrische instellingen, verpleeg- en verzorgingshuizen, instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking. Daar werden ze verzorgd door betaalde hulpverleners: helpenden, verzorgenden, verpleegkundigen, psychiatrisch verpleegkundigen, psychiaters, geriaters en andere medisch specialisten.