Iran is geen China

Abstract

Deze week gingen in alle Europese hoofdsteden de vlaggen uit. Eindelijk is Amerika bereid om direct met Iran te gaan onderhandelen, iets dat sinds de Amerikaanse gijzelaarskwestie in 1979 niet meer is gebeurd. Europa hoopt nu vurig dat President Ahmadinejad onder Europees-Amerikaanse diplomatieke druk werkelijk bereid zal zijn om af te zien van uraniumverrijking en zijn kernwapenproject. Is die hoop gerechtvaardigd? Drieëneenhalf jaar geleden zijn het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland onderhandelingen met Iran gestart in de hoop te voorkomen dat Therean een kernwapen vervaardigd. Die onderhandelingen hebben niets opgeleverd. Elk voorstel van het Europese trio werd door Iran eenvoudigweg afgewezen. Zelfs een Russisch voorstel om Iraans uranium op Russisch grondgebied te laten plaatsvinden werd door Teheran niet opgepikt. Een VN deadline van 28 april bracht Iran niet in beweging. Vervolgens is Amerika gaan bewegen. Condoleezza Rice, die er kennelijk in slaagde om zowel Cheney als Rumsfeld te overvleugelen, sprak haar bereidheid uit om rechtstreeks met Teheran onderhandelen over een oplossing van de atoomkwestie op voorwaarde dat Iran zijn uraniumverrijking en opwerkingsactiviteiten direct staakt en zijn installaties onder volledig toezicht van het IAEA plaatst.