Literatuur als systeem

Abstract

Aandacht voor `literatuur als systeem’ is geen nieuw verschijnsel: het krijgt al geruime tijd veel aandacht, met name sinds het autonomistische literatuurbegrip onder vuur is komen te liggen. Nadat het besef breed had postgevat dat literatuur geen onwrikbaar gegeven is (er is niet vanzelfsprekend zoiets als een verzameling waardevolle en dus literaire teksten, een canon, waarbij de waarde zit in een bijzondere vorm of inhoud), hebben vele onderzoekers zich gebogen over de vraag hoe deze canon dan tot stand komt. In plaats van op de canon zelf, richtten zij zich op de processen waardoor deze tot stand komt, het systeem dat uiteindelijk leidt tot de vorming van de canon. Dit proces van contextualisering bracht een enorme verbreding van het onderzoeksveld met zich mee.